حرف من امشب کلامیست اونم کلام رفتن

 

پشت پا زدن به هر چیز رفتن و هرگز نموندن

 

من برم یا که نرم اونا که هیچ غم ندارن

 

تا به حال شده واسم مثل بارن اشک ببارن

 

هیچکی دوستم نداره حتی تو روم اینو میگن

 

الهی اون روز بیاد از دردهاشون برام بگن

 

میرم و خوب میدونم که منو از یاد میبرن

 

گل رو پرپر میکنن به دست بادی میسپرن

 

خلاصه من که میرم اونا بمونن ببینن

 

دنیاشون خار و زلیله گلی رو از دست میدن

 

 

 

 

شعر و شب تاریکی و سرد . دلی با غم یا پر از درد

 

 یک  جوانی  لب  دریا  تا  سحر  شد  گریه  میکرد

 

                               گریه میکرد چون که عشقش بدجوری تنها رهاش کرد

 

                               توی  اون  شلوغی  شهر  زیر  پاهاش  اونو   له   کرد

 

اون جوان با چشم گریون داد میزد  و  ناله  میکرد

 

ای خدا  چه  کرده ام  من  که  منو  تنها  رها  کرد

 

                               آخه  تا  کی  بمونم  با  این  همه  تنهایی  و  درد

 

                            یه روز هم بیایی بگی که هر چی کردی اون باهات کرد