امشب رو گونه های من جاری شده باز اشک من

 

چند وقته حرفی ندارم چرا میگی حرفی بزن

 

این گریه های بی صدا همه چی رو دارن میگن

 

اگه که اهل درد باشی جوابتو بهت میدن

 

بدون گریه زندگی برام هیچ معنی نداره

 

گریه کنم تا که دلم از دردهاش آروم بیاره

 

این چشم خسته من باز مثل بارون میباره

 

تو کوچه های رهگذر خاطره هایی اون داره

 

با گریه های بی صدا دردمو رسوا میکنم

 

محرم رازی ندارم رازمو من به کی بگم

 

 

 و اما عشق من که زندیگیم رو براش میدم . . .

              

 

آره زندیگیمو براش میدم چون عشقمه . داداشمه . جونمه و . . .

 

 

ای کاش اونا که ما دوستشون داریم اونا هم ما رو دوست داشته باشن

 

ای کاش اونایی که ما رو دوست دارن بدونن که ما هم دوستشون داریم

 

ای کاش اونی که میگه دوستت دارم خودش معنی دوست داشتن رو بدونه

 

ای کاش میشد صلیب عشق و دوستی را روی سینه ام حک نمود

 

ای کاش میشد زنجیره های مهر و محبت را در کوره های کینه به هم متصل نمود

 

صلیب عشق و دوستی هرگز نمیشکند مگر در این میان دلی شکسته باشد 

جوون و غرورش

 

میخوام بگم برای تو پس گوش بده به درد من

 

اگه جوونی گوش بده همراه بشو با دل من

 

جوون گناهی نداره فقط کمی غرور داره

 

پدر مادر ها گوش بدن بخدا اون بی آزاره

 

درست شاید پنج سال پیش دلم کمی جوونی کرد

 

به حرف اونها گوش نداد درهای بسته رو میزد

 

این ماجرا مثل توی سرازیری افتادنه

 

به جای دست گرفتنم کار اونا حل دادنه

 

اما اونا نمیدونن جلوتر از من پایینن

 

رسم زمونه این بوده اینو همه خوب میدونن

 

شاید که روزگار من دربدری و غربته

 

تو این روزها فقط غمم با من کمی هم صحبته

 

کاش توی خانواده ها فرق بین بچه ها نبود

 

بچه که حسرت بخوره آخرش هم میشه حسود

 

یکی شاید قشنگ تره یکی شاید زرنگ تره

 

یکی شاید هوش نداره یکی شاید که سرتره

 

بچه که نعمته باید همه رو به یه چشم ببینن

 

چه خوب چه بد هرطور باشن بازم همونا شیرینن

 

من که نمیگم خوبمو هم نمیگم که بدم

 

فقط خواستم بگم شما بدونین از درد دلم